Kultura pucharów dzwonowatych

W III tysiącleciu p.n.e. na odległym od naszych ziem wschodnim wybrzeżu Półwyspu Pirenejskiego powstaje, głównie na podłożu kultury almeryjskiej, kultura pucharów dzwonowatych, nazwana tak od charakterystycznej formy naczynia w kształcie odwróconego dzwonu . W bardzo krótkim czasie, w ciągu zaledwie kilku stuleci, kultura ta dokonuje ekspansji, najprawdopodobniej etnicznej, na bardzo rozległym obszarze obejmującym prawie całą Zachodnią i dużą część Środkowej Europy. Dociera także w późnej fazie rozwojowej (XIX-XVIII stuleciu p.n.e.) do ziem polskich, przenikając na teren Górnego Śląska i Małopolski. Szybka ekspansja omawianej kultury była możliwa dzięki nowemu modelowi gospodarki ? pasterstwu koczowniczemu. Dowodem tego jest brak stałych osad (poza nielicznymi terenami, gdzie kultura ta rozwijała się dłużej, jak np. w Czechach), znajomość konia, duża ilość uzbrojenia, którego podstawową częścią był łuk (licznie występują grociki do strzał oraz kościane i kamienne tarczki służące do ochrony ręki przed uderzeniem cięciwy łuku), a także związek z terenami, które nie były korzystne dla gospodarki rolniczej. Na naszym czytaj dalej